Stadig uit die grond uit

Ons leef in ’n tyd waar baie kerke leegloop. In ’n poging om relevant te bly, probeer sommige gemeentes al meer soos die wêreld lyk – die boodskap word korter en sagter, aanbidding word vermaak, en die fokus skuif weg van die waarheid van God se Woord. Vir ’n rukkie kan sulke benaderings groei en momentum skep, maar dit lei tot geestelike leegheid. Wanneer die kerk ophou om anders as die wêreld te wees, het dit sy rede vir bestaan verloor.

Teenoor hierdie werklikheid staan die stadige, eenvoudige en dikwels onopvallende werk van Bybelgetroue kerkplanting.

Die Skrif beskryf die groei van God se koninkryk dikwels soos saad wat in die grond gesaai word. Jesus sê in Markus 4:

“Die koninkryk van God is soos 'n man wat saad op die land uitstrooi … en die saad ontkiem en groei – hoe, weet hy self nie.”

Dit is ’n diep belangrike beeld. Groei gebeur werklik, maar gewoonlik stadig, stil en buite menslike beheer. ’n Boer kan saai, water gee en geduldig wag – maar hy kan nie die lewe self voortbring nie. So ook met die kerk. Mense kan die evangelie verkondig, bid en getrou werk, maar net God gee ware geestelike groei. R.T. France skryf oor die groei van die saad: “Ten spyte van die skynbare teendeel, groei dit, en die oes sal kom. Maar dit sal kom in God se tyd en op God se manier, nie deur menslike inspanning of volgens menslike logika nie.”

Dit bots met die moderne verwagting van vinnige resultate. Ons kultuur is gewoond aan kitsukses, groot getalle en onmiddellike sigbare impak. Maar die Here werk dikwels anders. Hy bou Sy kerk oor jare en selfs dekades heen, deur gewone prediking, gebed, dissipelskap en getrouheid aan Sy Woord.

Ware geestelike groei lyk dikwels klein aan die begin. ’n Handjievol mense rondom die Bybel. ’n Gesin wat begin groei in geloof. ’n Persoon wat vir die eerste keer die evangelie reg verstaan. Dit lyk dalk onindrukwekkend volgens wêreldse standaarde, maar die Here werk juis dikwels deur die klein en eenvoudige dinge.

Die geskiedenis van die kerk bevestig dit. Baie getroue bedieninge het stadig begin. Robert Morrison, die eerste Protestantse sendeling na China, het vir jare dienste gehou wat slegs deur sy vrou bygewoon is, en het eers na sewe jaar sy eerste bekeerling gesien. Tog het die Here, op Sy tyd, ’n oes gegee.

Dit beteken nie dat getroue kerke nooit groei nie. Inteendeel – mense wat waarlik God wil ken, wat honger is vir Sy Woord, en wat Christus opreg wil volg, sal uiteindelik aangetrek word na plekke waar die waarheid suiwer verkondig word. Nie almal soek dit nie. Maar die Here bring Sy mense na Sy kudde.

Die kerk behoort daarom nie angstig te wees oor grootheid, gewildheid of relevansie nie. Die roeping van die kerk is eenvoudiger en dieper: verkondig die evangelie getrou, leer die Woord suiwer, leef in heiligheid, en vertrou die Here vir die groei.

Kerkplanting en kerkbou, soos boerdery, vra dus geduld. Dit vra geloof om aan te hou saai selfs wanneer die resultate stadig lyk. Maar die belofte bly staan: God laat Sy koninkryk groei. Soms stilweg. Soms stadig. Maar altyd volgens Sy wysheid en op Sy tyd.

Die Here van die oes het nog nie opgehou om Sy kerk te bou nie.